|
|
|
|
Nýggja Testamenti
|
Gamla Testamenti
|
| | | Opinbering Jóhannesar | | | Kapittul 1 | | | | | 1 | Opinbering Jesu Krists, sum Gud gav Honum, til at vísa tćnarum Sínum tađ, sum skjótt skal henda. Hann sendi bođ viđ eingli Sínum og kunngjřrdi Jóhannesi, tćnara Sínum, tađ í teknum, |
| | 2 | honum, sum hevur vitnađ um orđ Guds og vitnisburđ Jesu Krists - alt, iđ hann sá. |
| | 3 | Sćlur er hann, iđ lesur, og sćl eru tey, sum hoyra profetorđiđ og varđveita tađ, sum harí er skrivađ; tí tíđin er nćr. |
| | 4 | Jóhannes - til hinar sjey samkomur í Asia. Náđi veri viđ tykkum og friđur, frá Honum, sum er, sum var, og sum kemur, frá hinum sjey andunum, iđ framman fyri hásćti Hansara eru, |
| | 5 | og frá Jesusi Kristi, hinum trúverda vitni, hinum frumborna av hinum deyđu og Harranum yvir kongum jarđarinnar - Honum, sum elskar okkum og hevur loyst okkum frá syndum okkara viđ blóđi Sínum |
| | 6 | og gjřrt okkum til kongaríki, til prestar fyri Gudi og Fađir Sínum! Honum veri dýrd og máttur í aldur og allar ćvir! Amen. |
| | 7 | Hann kemur viđ skýggjunum, og hvřrt eyga skal síggja Hann, eisini teir, sum hava stungiđ Hann; og allar ćttir jarđarinnar skulu gráta sárt yvir Honum. - Ja, amen! |
| | 8 | Eg eri alfa og omega, sigur Gud Harrin, Hann, sum er, sum var, og sum kemur, hin Alvaldi. |
| | 9 | Eg, Jóhannes, sum eri bróđir tykkara og havi lut viđ tykkum í trongdini, ríkinum og tolinum í Jesusi, var í oynni, sum kallast Patmos, fyri orđs Guds skuld, og fyri vitnisburđar Jesu skuld. |
| | 10 | Eg kom í burturrykking í andanum dag Harrans og hoyrdi aftan fyri meg harđa rřdd - eins og lúđrar - iđ segđi: |
| | 11 | "Tađ, sum tú sćrt, skriva tađ í bók og send tađ til hinar sjey samkomurnar, til Efesus, Smyrna, Pergamus, Týatira, Sardes, Filadelfia og Laodikea!" |
| | 12 | Eg vendi mćr á at síggja, hvat tađ var fyri rřdd, iđ talađi viđ meg, og táiđ eg vendi mćr, sá eg sjey ljósastakar av gulli |
| | 13 | og millum ljósastakarnar ein, sum líktist menniskjasyni, klćddan í fótsíđan kyrtil og viđ gullbelti spentum um bróstiđ. |
| | 14 | Hřvd og hár Hansara vóru hvít, sum hvít ull, sum kavi, og eygu Hansara sum eldslogi. |
| | 15 | Fřtur Hansara líktust skínandi málmi, táiđ hann er glřddur í ovninum, og rřdd Hansara var sum ljóđ mangra vatna. |
| | 16 | Í hřgru hond hevđi Hann sjey stjřrnur; úr munni Hansara gekk út tvíeggjađ, hvast svřrđ; og ásjón Hansara var sum sólin, táiđ hon skínur í kraft síni. |
| | 17 | Táiđ eg sá Hann, fall eg sum deyđur niđur fyri fřtur Hansara. Men Hann legđi hřgru hond Sína á meg og segđi: |
| | 18 | "Óttast ikki! Eg eri hin fyrsti, hin síđsti og hin livandi. Eg var deyđur, men hygg, Eg eri livandi í aldur og allar ćvir! Eg havi lyklar deyđans og deyđaríkisins. |
| | 19 | Skriva tí tađ, sum tú sást, bćđi tađ, sum er, og tađ, sum henda skal hereftir, |
| | 20 | loyndarmáliđ um hinar sjey stjřrnurnar, sum tú sást í hřgru hond Míni, og hinar sjey ljósastakarnar av gulli! - Stjřrnurnar sjey eru einglar hinna sjey samkoma, og ljósastakarnir sjey eru sjey samkomur." |
| |
|
|
|
|
|
|